Aty's blog: Warm(t)e bronnen

Terwijl in Nederland de temperatuur almaar opliep, was ik op vakantie in IJsland. Het was er dertien graden en met een zonnetje erbij vond ik dat al lekker warm. IJslandse warmte zit dan vooral in de grond. Komt er via vulkanen en geisers uit en dankzij menselijk vernuft ook via centrales en buizenstelsels naar huizen en kantoren.

Ik was met Nederland verbonden via Whatsapp om familie en vrienden op de hoogte te houden van onze ervaringen. En er was een Whatsapp-groep rond een ernstig zieke vriend van 60, die altijd heel goed voor zichzelf kon zorgen, maar nu een beroep moet doen op vrienden, omdat hij zelf plotseling bijna niets meer kan. In de bus volg ik de oproepen en reacties, het maken van afspraken en het opstellen van een schema. 
Iemand stelt de vraag: “Heb je Thuiszorg al ingeschakeld?” 

Nee dus. Maakte nog geen deel uit van zijn belevingswereld. 

“Dan gaan we dat samen regelen,” was het antwoord van de vragensteller. Dreigende complexiteit werd daarmee uit handen genomen. 

Het merendeel van de groep waarin we reizen, werkt niet meer (bij een baas), werk is dus geen primair gespreksonderwerp. De gesprekken gaan de eerste dagen vooral over reizen, maar na
een aantal dagen komt toch de vraag: “Wat voor werk doe jij eigenlijk, Aty?”

Op mijn visitekaartje staat ‘informatie-architect’, maar daar kan bijna niemand zich iets bij voorstellen. Als ik vertel over het vraagstuk waarmee OPaZ zich bezighoudt, spreekt dat direct tot de verbeelding. En mijn eigen bijdrage ‘Informatie dichtbij mensen brengen’ leidt tot verhalen over zoektochten bij loketten en websites, over onbegrijpelijke brieven en telkens weer je verhaal moeten doen.

We genieten van het land dat voor velen van ons al een poosje op het ‘lijstje’ stond. We maken de reis nu het kan: ‘nu we nog gezond genoeg zijn’, ‘nu er een vriendin mee wil’, ‘nu ik weer kan lopen na een heupoperatie’, ‘nu we de zorg voor moeder niet meer hebben’. 
De achterliggende verhalen over nare en vaak complexe periodes worden verteld in de bus, aan het diner of wandelend langs de magnifieke IJslandse kusten. Ik koester die verhalen, als een warme bron van herinneringen aan een mooie reis en als inspiratie voor mijn OPaZ-werk.