Aty's blog: Wat je niet weet, mis je

Petra is sociaal raadsvrouw bij een organisatie voor maatschappelijk werk. We ontmoetten elkaar bij een OPaZ-bijeenkomst en ons korte gesprek prikkelde mijn nieuwsgierigheid. Een werkbezoek was het resultaat. Centrale vraag: “Hoe houden Petra en haar collega’s hun kennis op peil?”

Petra schetst me een beeld van allerlei vormen van informeren en kennisdelen (papier, digitaal, bijeenkomsten, gesprekken). Ik zal dat beeld op een later moment met de ‘OPaZ-community’ delen. Armoede in al zijn facetten is Petra’s werkterrein. Ze heeft haar opleidings- en werkkeuzes heel bewust gemaakt: een oplossingsgerichte scholing, een multiculturele wijk in een middelgrote stad en samenwerking met allerlei organisaties op het terrein van armoedebestrijding.

Ze is tevreden met wat ze doet, maar ze kijkt ook naar de toekomst. Een cursus op het gebied van Wmo-Wlz-Jeugdwet is een manier om die toekomst te verkennen.
“Heel wat anders dan wat je nu doet, maar er zijn wel raakvlakken,” zeg ik.
“Ja,” zegt Petra. “Als ik bij gesprekken zit, heb ik ook vaak het gevoel dat er raakvlakken met mijn huidige werkveld zijn, maar zonder wat meer kennis over dat andere werkveld, hoor ik die raakvlakken niet. Wat je niet weet, mis je.”

Vanaf nu zit dit kleine verhaaltje met die Cruijffiaanse zin in mijn rugzak. ‘Goed luisteren’ wordt heel vaak genoemd als belangrijkste stap in het doorgronden en oplossen van een complexe situatie. Het kost me nog weleens moeite om aannemelijk te maken, dat je pas echt goed kunt luisteren, als je over voldoende informatie/kennis beschikt. En dat het dus van belang is, dat in organisaties actief informatie en kennis wordt gedeeld. Eén zin kan genoeg zijn om je op een oplossingsspoor te zetten. Zoals dat ene zinnetje van Petra mij hielp om mijn pleidooi voor actief informatie en kennisdelen kracht bij te zetten.